భాషా ప్రయుక్త రాష్ట్రమా గాడిద గుడ్డా!

అసలీ బ్లాగు మొదలు పెట్టిన మొదటి రోజుల్లోనే తెలంగాణా పై నా అభిప్రాయాలను వివరిస్తూ ఒక పోస్టు చేద్దామనుకున్నాను. కానీ ఒకదాని వెంట ఒకటి రాయావలసిన విషయాలు ఉండటంతో రాయలేకపోయాను. కానీ ఇప్పుడు రాయక తప్పదనిపిస్తోంది.

ఒక బస్సులో నాలుగైదు గంటలు కలిసి ప్రయాణించిన మన సహచర ప్రయాణికుడు “ఇక వెళ్లొస్తాను” అంటేనే మనసులో ఏదో మూల చిన్న బాధ కలుగుతుంది చాలామందికి. అలాంటిది కష్టమో నిష్టూరమో యాభై యేళ్లు కలిసి ఉన్నాం. ఇప్పుడు విడిపోయే రోజు దగ్గరపడుతుంటే సహజంగానే చాలా బాధ వేస్తుంది. కొంత మందికి ఆ ఆలోచనే రుచించదు. ఇంకొంత మందికి విడిపోవాలనే వారిపై ఏదో ఒక స్థాయిలో కోపం వస్తుంది.

నా మిత్రుల్లో కనీసం యాభై శాతానికి పైగా ఆంధ్ర ప్రాంతం వాళ్లు. అందులో నా మనసుకి మరీ దగ్గర మిత్రుడొకడు ఆ మధ్య నన్నడిగాడు “ఏరా తెలంగాణా రాగానే మమ్మల్నీ తోలేస్తారా వెనక్కి?” అని.

నిజం చెప్పొద్దూ, ఒక్క క్షణం నోటి వెంట మాట రాలేదు నాకు.

“అలా తోలేయడం ఉండదు రా” అని బదులిచ్చాను. “మరి పరిస్థితిలో ఏం మార్పు ఉంటుందంటావ్?” మళ్లీ అడిగాడు.
“ఆంధ్ర ప్రాంతం నుండి వచ్చిన వాళ్లకు పెద్దగా మార్పేమీ ఉండదురా. కోదాడ అవతల NH-9పై ఒక బార్డర్ చెక్ పోస్టు వస్తుందంతే” వివరించాను. తెలంగాణా ప్రాంతానికి ఏం ఒరుగుతుందని నా మిత్రుడు అడగలేదు. కానీ నేనే వివరించానతనికి. (తెలంగాణా వస్తే సమసమాజం ఏర్పడుతుందా? అని సుధాకర్ గారు ప్రశ్నించారు. దానికి విడిగా జవాబు రాస్తాను)

బాల సుబ్రహ్మణ్యం గారు “మనం స్వాతంత్ర్యం వచ్చాక ఒకే జాతికి చెందిన ప్రజలతో అర్థవంతమైన రాష్ట్రాలు ఏర్పరచి రాష్ట్రాల ఏర్పాటుకు ఒక హేతుబద్ధమైన విధానాన్ని రూపొందించుకున్నాం…” అన్నారు.

దానికి నా ప్రతిస్పందన ఇది

——————————–

భాషా ప్రయుక్త రాష్ట్రమా గాడిద గుడ్డా!

ఒక భాష మాట్లాడే వాళ్లందరినీ ఒక రాష్ట్రంగా ఉంచాలనే వాదనను భారత ప్రభుత్వం ఏనాడూ ఒప్పుకోలేదు. రాష్ట్రం ఏర్పాటు చేయడానికి అదొక్కటే కారణం సరిపోదని ఇంకా చాలా కారణాలు ఉంటాయనీ మన తొలితరం నేతలు అనేకులు అభిప్రాయపడ్డారు. State Reorganization Bill పై లోక్ సభలో 10 ఆగస్ట్ 1956 నాడు చర్చలో పాల్గొంటూ ఆనాటి ప్రధాని జవహర్ లాల్ నెహ్రూ స్వయంగా “We do not stand for this principle of unilingualism” అని పేర్కొన్నారు.

ఆంధ్ర ప్రదేశ్ తొలి భాషా ప్రయుక్త రాష్ట్రమనేది చాలా తరచుగా వినిపించే అర్ధ సత్యం. ఆంధ్రప్రదేశ్ ఏర్పాటును భాషా ప్రాతిపదికన చేసినట్టయితే దాంట్లో ఒరిస్సా రాష్ట్రంలోని గంజాం, బెర్హంపూర్, పర్లాఖిమిడి; కర్ణాటక నుండి హంపీ (బెల్లారి); తమిళనాడులోని తెలుగు మాట్లాడే ప్రాంతాలు కలిసేవి.

ఆసక్తికరమైన విషయం ఏంటంటే ఆంధ్ర రాష్ట్రం కోసం ఉద్యమించే రోజుల్లో ఆంధ్ర మహాసభ, ఇవ్వాళ తెలుగు ప్రజలకు అత్యంత ప్రీతిపాత్రమైన దేవుడున్న తిరుపతిని (అది తమిళుల గుడి కాబట్టి, తిరు అంటే శ్రీ అని అర్ధం, శ్రీపతి కాస్తా తిరుపతి అయ్యాడు) బాయ్ కాట్ చెయ్యాలని పిలుపిచ్చింది.

ఆనాడు కర్నూల్ లో ఉన్న ఆంధ్ర రాష్ట్ర అసెంబ్లీలో మాట్లాడుతూ స్వర్గీయ శ్రీ పి. తిమ్మారెడ్డిగారు బళ్లారిని ఆంధ్ర ప్రదేశ్ లో కలపాలని గట్టిగా డిమాండ్ చేస్తూ, రాయలసీమ జిల్లాలు BACKward జిల్లాలని అన్నాడు (B=Bellari; A=Anantapur; c=Cuddapah, Chittor; K= Kurnool). బళ్లారి లేకుంటే రాయలసీమకు తలకాయ లేనట్టే అని ఆయన ఆనాడు అన్నాడు. అదే విషయం గురించి 24-4-1956 లో పార్లమెంటులో మాట్లాడుతూ ఎంపీ శ్రీ రామచంద్రారెడ్డి ఇలా అన్నారు “If Bellari is taken away, the portion of Raayalaseema will become not only still BACKward but also AWKward”

ఆనాడు విశాలాంధ్ర అనీ, భాషా ప్రయుక్త రాష్ట్రమనీ పోరాడిన వారికి ఈ ప్రాంతాలు కనపడలేదా? లేక కనపడ్డా విలువైన తెలంగాణా ముందు అవి విలువలేనివిగా కనపడ్డాయా?

ఇక ఒకే భాష మాట్లాడే వాళ్లంతా ఒకే జాతి అనీ, ప్రపంచంలో అనేక దేశాలు అలాగే ఏర్పడ్డాయనే వాదన తీసుకొస్తున్నారు. ఇక్కడ మనం దేశాలు ఏర్పాటు చెయ్యడం గురించి మాట్లాడడం లేదు. కాబట్టి అది అప్రస్తుతం. రాష్ట్రాల విషయమే మాట్లాడుదాం.

భాషకో రాష్ట్రం అనే లాజిక్ ఉపయోగిస్తే దేశంలో 22కు మించి రాష్ట్రాలు ఉండే అవకాశమే లేదు (మన రాజ్యాంగం అధికారికంగా గుర్తించిన భాషలు 22). మరి హిందీ మాట్లాడే రాష్ట్రాలు 9 ఎందుకు ఉన్నట్టు? స్వతంత్రం వచ్చే నాటికే అవన్నీ ఉన్నాయనుకోవడానికీ లేదు. 1947 లో 14 రాష్ట్రాలు ఉంటే ఇప్పుడవి 35 అయ్యాయి (29 రాష్ట్రాలూ, 6 కేంద్ర పాలిత ప్రాంతాలూ). అవన్నీ ఏ ప్రాతిపదికన ఏర్పడ్డాయి?

ఇక భాషనే జాతీయతకు ఏకైక సూత్రం అనే వాదాన్ని వితండవాదం చెయ్యదలుచుకుంటే మన దేశంలో 10,000మంది కంటే ఎక్కువమంది మాట్లాడే భాషలు 211 ఉన్నాయి. ఏం వారందరికీ రాష్ట్రాలు అక్కరలేదా?

పాండిచ్చేరీ ఉదాహరణ తీసుకుందాం. తెలుగు మాట్లాడే యానాం, తమిళం మాట్లాడే పాండిచ్చేరి, మళయాళం మాట్లాడే మాహెలు కలిపి ఒక రాష్ట్రం ఏర్పాటు చేశారు. కనీసం మూడూ ప్రాంతాలూ భౌగోలికంగా కూడా ఒక్కదగ్గర లేవు, వందల కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్నాయి. పాండిచ్చేరి రాష్ట్ర ఏర్పాటుకు ఒకటే ప్రాతిపదిక. ఈ మూడు ప్రాంతాలూ ఫ్రెంచ్ కాలనీలుగా ఉండటం. పోర్చుగీసు పాలనలో ఉన్న డామన్, డయ్యు లను కూడా విడిగా కేంద్రపాలిత ప్రాంతంగా ఉంచారు. అందులో ఒకటి గుజరాత్ లో ఉంటే మరొకటి మహరాష్ట్ర, గుజరాత్ ల సరిహద్దులో ఉంది.

మరి అదే లాజిక్ తెలంగాణా కూడా వర్తించొచ్చు కదా?

స్వతంత్రం వచ్చాక రాష్ట్రాలను సహేతుకంగా ఏర్పాటు చేయడం కోసం కేంద్ర ప్రభుత్వం ఏర్పాటు చేసిన రాష్ట్రాల పునర్విభజన కమీషన్ (ఫజల్ అలీ కమీషన్) ఎంతో ప్రయాసపడి ఒక నివేదిక ఇస్తే దాన్ని పట్టించుకోకుండా రాష్ట్రాల ఏర్పాటు ప్రక్రియ కొనసాగింది. (మొదటి ఎస్సార్సీ తెలంగాణా విషయం లో ఏమన్నదో ఇక్కడ చదవండి)

1960లో ఉమ్మడి బాంబే రాష్ట్రాన్ని మహారాష్ట్ర, గుజరాత్ లు గా విభజించింది మొదలు మొన్న 2000 సంవత్సరంలో జార్ఖండ్, చత్తీస్ గడ్, ఉత్తరాంచల్ లు ఏర్పరిచే వరకు వివిధ కారణాలు చూపుతూ సగటున ప్రతి 4-5 యేళ్లకు ఒక కొత్త రాష్ట్రం ఏర్పాటవుతూనే వచ్చింది మన దేశంలో.

సిక్కిం అనే స్వతంత్ర దేశాన్ని కూడా ఆక్రమించుకుని  మనదేశంలో ఒక రాష్ట్రంగా ప్రకటించుకున్నాం.

నడుస్తున్న ప్రభుత్వాల చిత్తం వచ్చిన చోట, స్వార్ధ పరుల ప్రయోజనాలు సిద్ధించేటట్టు రాష్ట్రాల ఏర్పాటు జరిగిందీ దేశంలో.

తెలంగాణా విషయం రాగానే కొత్త లాజిక్ లు గుర్తొస్తాయి. అప్పుడు చరిత్ర చాలా కన్వీనియంట్ గా మరచిపోతారు మన మిత్రులు.

బాల సుబ్రహ్మణ్యం గారు “మీరు ఇంత తెలిసినవారై ఉండి కేసీయార్ లాంటి దగుల్బాజికి వంతపాడే పని భుజానికెత్తుకున్నందుకు నాకు చాలా బాధగా ఉంది.” అన్నారు.

తెలంగాణా కావాలని కోరుకుంటున్నది మూడున్నర కోట్ల మంది ఇక్కడి ప్రజలు. కేసీయారు, నరేంద్ర, వంటి నేతలు మాత్రమే కాదు. చంద్రబాబు, వైయెస్ కన్నా ఎక్కువ దగుల్బాజీ ఏమీ కాడు కేసీయార్!

ప్రజల ఆకాంక్షలను నిచ్చెన మెట్లుగా చేసుకుని పదవులు అధిరోహించే నేతలు అన్ని చోట్లా ఉంటారు. అది తెలంగాణా ప్రజలకు అందరి కన్నా బాగా తెలుసు. కాబట్టి Don’t try to shoot Telangana from KCR’s shoulders.

Note: గమనిక: ఈ పోస్టును రాయడానికి ఉపయుక్తమైన సమాచారం “తెలంగాణా చరిత్ర పునర్నిర్మాణం” పుస్తకం నుండి తీసుకోబడింది.